5. BEATRIX

Op de Acute Psychiatrie Afdeling speelde het leven zich af op een gang. Aan de ene kant de vrouwen, aan de andere kant de mannen en daar tussen in de post van de verpleging. De mensen die daar opgenomen zijn behoren tot de meest zware psychiatrische patiënten van de stad. Ik dus ook.

Heel veel therapie was er niet, laat staan dat je makkelijk een gesprek kon hebben met de psychiater. Daar moest je echt om smeken. De verpleegkundigen waren van die zware jongens (m/v) en hun taak was vooral het bewaken van de veiligheid en het uitreiken cq toedienen van medicatie.

De onderlinge sfeer op de afdeling was eigenlijk niet eens zo verkeerd, vooral omdat het voor de verpleging heel belangrijk was om voldoende nicotine binnen te krijgen. Ze hadden gewoon niet in de gaten wat er allemaal gebeurde, omdat ze zaten te roken in hun hok.

Dus de drugs en alcohol werden via een plat dak door een open raam naar binnen gebracht. De vrouw die blow jobs uitvoerde voor geld had een goed lopend bedrijfje. En de man die ’s nachts graag aan vrouwelijke mede-patiiënten zat kon rustig zijn gang gaan.

Er ontstond een “wij tegen zij” sfeer. Wij hadden er plezier in de verpleging op het verkeerde been te zetten. Zelf was ik vooral boos, heel erg boos. Vooral toen ik van de verpleging aan tafel moest gaan zitten naast de man die mij ’s nachts betast had. Ik weigerde. En toen gebeurde er iets waarvan je denkt dat het alleen in films bestaat. De verpleging kwam met 6 man/vrouw de kamer binnen en pakte mij op. Ik schreeuwde, ik krijste, ik schopte, ik werd hysterisch. Ondanks mijn verzet lukte het hen toch mij in de isoleercel te dumpen. Daar werd ik ingespoten met haldol. Ik werd gedwongen me uit te kleden, hetgeen in weigerde. Ik werd uitgekleed. Ik kreeg een lange zware jurk aan van dik donkerblauw katoen en een onderbroek van papier. De verpleging maakte zich uit voeten en sloot de dikke zware deur achter zich.

Daar zat ik, van God en iedereen verlaten. Met omgekeerde cowboyhoedjes van karton als wc en een paar bekertjes water. Maar het was lekker warm in de isoleercel, het bed met de zware donkerblauwe deken lag uitstekend en de muziek van sky radio klonk zachtjes op de achtergrond. Het was er veilig. Ik probeerde me voor te stellen dat ik in een luxe spa terecht was gekomen en dat ik een VIP behandeling kreeg. Men behandelde me als een held. Dat ik alle ontberingen had doorstaan maakte me heldhaftig. Mijn ambulante behandelaars kwamen vermomd als verpleging naar me kijken. En daar kwam de grote limousine van Beatrix voor rijden, zag ik door het raam. Zie je wel, dacht ik, eindelijk erkenning. Langzaam sukkelde ik in slaap. Ik droomde een mooie droom met veel licht, een droom in de waan van mijn psychose.

 

4 reacties op “5. BEATRIX

  1. Beste Antje,

    Wat jij aan ervaringen beschrijft past wat mij betreft niet bij de cultuur die Nederland als zogenaamd ‘beschaafd land’ meent te hebben. Dat jouw ervaringen mogelijk zijn in de 21ste eeuw in een land als Nederland is onvoorstelbaar. Hoezo mensenrechtenbeleid?
    De medicalisering in en van de psychiatrie komt mijn inziens voort uit het onvermogen psychiatrisch patienten te herkennen en erkennen als medemensen, en hun ziektes en de symptomen ervan als iets wat je zelf zou kunnen overkomen. Dat is kennelijk te confronterend. En zo blijven de taboes op zelfdoding, depressie, borderline etcetera gewoon bestaan.
    Alleen in de vorm van een inclusieve benadering die werkelijk aandacht heeft voor anderen, in welke staat deze dan ook verkeren, en die werkelijk in staat is anderen te erkennen als medemens kan pas helen en genezen. Hoogstwaarschijnlijk vereist dit een cultuuromslag, ook in de opleiding van psychiaters en psychologen, waarvoor Nederland nog niet (helemaal) rijp is. We moeten de moed echter niet opgeven. Dit blog is een zeer goede stap in de richting om de noodzaak van die cultuuromslag te realiseren. Blijf schrijven Antje!!!!

    1. Dank Elysanne voor je reactie! En blijf dat ook in de toekomst doen! Reacties inspireren mij en zorgen ervoor dat de noodzaak om voor het voetlicht te treden gesteund wordt. Ik ben sinds kort werkzaam als ervaringsdeskundige in een psychiatrisch ziekenhuis en wat ik daar meemaak stemt mij hoopvol. We zijn er nog niet maar door het inzetten van ervaringsdeskundigen wordt de behandeling van mensen met een psychische ziekte steeds humaner. Het behandelteam heeft steeds meer oog voor de mens als geheel en niet alleen maar voor de ziekteverschijnselen.
      Antje

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *