6. VAN ISOLEERCEL NAAR VRIJHEID

Na een ruime week vond men dat het wel genoeg was voor mij daar in die isoleercel. Het besef was tot mij doorgedrongen dat ik, wilde ik zo snel mogelijk wegkomen uit deze instelling, me moest aanpassen aan de regels. En aldus geschiedde. Ik werd het makke schaap van de afdeling en deed braaf wat van mij verlangd werd.

Je realiseert je pas wat vrijheid is als je die vrijheid niet meer hebt. Een cliché maar een waarheid als een koe. En hoe krijg je het voor elkaar om je vrijheid te heroveren als je op een gesloten afdeling zit? Dat is vooral pillen slikken en zwijgen en je netjes aanpassen aan het systeem. Langzaamaan bouw je dan je vrijheden op, eerst een weekje rustig individueel wandelen onder begeleiding, dan een weekje wandelen in een groep onder begeleiding, dan een weekje 10 minuten eigen vrijheid op het terrein en dan een half uurtje etc etc.

Zorgvuldig zette ik mijn strategie uit en ik heb het geluk dat ik goed gebekt ben en vaak geloofwaardig overkom. En psychiaters vinden het moeilijk om iemand van zijn  vrijheid te beroven – terecht –  dus als de dreiging als laag wordt ingeschat heb je relatief snel je vrijheid terug.

Hoe snel ik ook in staat was binnen de instelling geloofwaardig over te komen, hoe moeilijk was dat binnen ons rechtssysteem. Drie weken na de opname had ik de eerste zitting in een kamer op de afdeling. Tijdens die zitting zou worden besloten of mijn In Bewaring Stelling (IBS) verlengd werd. Dat wilde ik met alles wat ik in mij had voorkomen. Mijn advocaat en ik hadden een goede pleitnota opgesteld en mijn advocaat had mij het gevoel gegeven dat ik zeker kans van slagen had. Niets was minder waar. De rechter had er geen enkel vertrouwen in en voor dat ik het in de gaten had werd mijn IBS verlengd op basis van informatie van de instelling en van de famille. Opnieuw drie weken op die verschrikkelijke plek was mijn vooruitzicht.

Mijn wereld stortte in maar ik was vast besloten te ontsnappen, ook omdat er op de Crisisopvang geen behandeling was en ik me bovendien helemaal niet ziek voelde. Tegen het einde van deze verlengde IBS had ik behoorlijk wat vrijheid verworven. Ik mocht 3x een half uur alleen naar buiten. De zitting over een eventuele RM kwam eraan maar mijn plan was al gemaakt. Voordat het zover was zou ik ontsnappen en vervolgens de rechter telefonisch te woord staan. Ik zou beloven mijn ambulante behandelafspraken na te komen en ik zou rustig en kalm proberen over te komen. Aldus geschiedde. Tijdens mijn half uur vrijheid nam ik de bus en ik verdween naar een heerlijk terras aan zee. De rechter belde mij op en zag geen verdere noodzaak een RM op te leggen nu ik zo rustig en weloverwogen overkwam. Ik had mijn vrijheid herwonnen. Ik bleef nog enkele dagen spoorloos en meldde me uiteindelijk bij mijn man en mijn gezin die mij liefdevol opvingen, althans zo leek het…..

4 reacties op “6. VAN ISOLEERCEL NAAR VRIJHEID

    1. Dank voor je reactie Vivian. Het was geen fijne tijd inderdaad (understatement). Vooral het eenzaam zijn en het gemis van de kinderen was erg zwaar. En dat brengt me direct op het onderwerp voor m’n volgende column: bezoek op psychiatrie afdelingen. Ik heb 3 weken lang niemand gezien op advies van de instelling terwijl je zelfs in de isoleercel recht hebt op bezoek. Wordt vervolgd….

  1. Antje
    Bij toeval kom ik op deze site.Hoe gaat het nu met je.Ikzelf bn ernstig depressief,al heel lang, en medicatie heeft amper invloed.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *