7. Writers Block

Tussen mijn laatste column en deze zit nogal wat tijd. Dat komt omdat er sprake was van een Writers Block. Ik ben in mijn verhaal aangekomen bij het meest traumatische dat ik ooit heb meegemaakt. En waar ik bij tijd en wijle nog last van heb. Moeilijk om de juiste woorden te vinden…..

Maar eerst kan ik mooi nieuws delen! En dat gaat over de steun en alle “likes” die ik heb gekregen bij het virtueel gaan van mijn website en facebookpagina (MD&I). De vele berichtjes en aanmoedigingen hebben mij gesterkt in de gedachte dat anderen wellicht ook iets aan mijn ervaringen hebben. De aanmoedigingen van mijn kinderen zijn voor mij heel bijzonder. Zij zien het nut van het openlijk praten over psychische ziekten in. Dat komt misschien omdat dat voor hen helemaal niet zo makkelijk is geweest. Als ik mijn verhaal heb afgerond komen ook zij aan het woord evenals alle andere betrokkenen. De meester en de juf van de school, mijn behandelaars, de advocaat, de rechter,  mijn familie, mijn vriendinnen en mijn echtgenoot.  Door middel van interviews krijgen zij allemaal de ruimte om te vertellen hoe zij mijn ziek- zijn hebben ervaren. Opdat er een mooi document ontstaat waarin openlijk gepraat wordt over psychische ziekten.  En waaruit mensen die hetzelfde meemaken hoop kunnen putten dat er nog heel veel mogelijk is na een psychiatrische opname.

Mijn werk als ervaringsdeskundige in de kliniek heb ik meer vorm kunnen geven. Ik heb een vast contract en mijn werk wordt steeds meer erkend. Het werken met de mensen die opgenomen zijn geeft mij veel voldoening. Herkenning, begrip tonen en hoop geven zijn de belangrijkste onderdelen van mijn vak. Een prachtig vak.

Nu terug naar mijn verhaal. We zijn aanbeland bij het eind van een manische episode:

Nog wat wankel op de benen probeerde ik na zes weken crisisopvang de draad in mijn gezin weer op te pakken.  Ik had de kinderen beloofd dat ik nu nooit meer bij hen weg zou gaan en stapje voor stapje kreeg ik het gevoel  weer onderdeel van ons gezin te zijn. Er was geen rekening gehouden met mijn onverwachte thuiskomst dus de hulptroepen waren nog aanwezig. Zo deed ik met onze thuishulp boodschappen. Voor een gezin met 5 kinderen is boodschappen doen voor een hele week geen sinecure. De basisvoorraad was ook behoorlijk uitgedund dus de eerste keer kwamen we met een enorme berg boodschappen thuis. Had ik dat maar anders aangepakt……

In de crisisopvang was ik gaan roken. Een gewoonte die ik niet zomaar kwijt was. Mijn man en mijn kinderen ergerden zich eraan en konden er niet aan wennen. Ik had hoogoplopende discussies met mijn man. De opname, zijn rol en mijn rol daar in en “hoe nu verder” was duidelijk nog niet door ons samen verwerkt en uitgewerkt.

Ik had me voorgenomen me wel aan de behandelafspraken te houden. Dat had ik immers telefonisch toegezegd aan de rechter. Wel vroeg ik mij af wat de behandeling nu eigenlijk in zou houden want op de crisisopvang was er van een behandelplan geen sprake geweest. Met enige scepsis vertrok ik op de afgesproken datum naar mijn behandelaar. Ik werd keurig ontvangen en er werd gevraagd hoe het met mij ging. Na een kleine 5 minuten kwam er ineens iemand van de beveiliging binnen. Even later ook mijn psychotherapeut. Voordat ik wist wat er gebeurde werd ik “begeleid” naar een safe room en daar werd mij verteld dat er een second opinion zou volgen door een crisisteam. Mijn behandelaar was van mening dat ik knettermanisch was. “Hoe kan dit, spookte er door mijn hoofd, hij heeft me nog maar 5 minuten gezien, hoe komt hij aan informatie over mij, HELPPP”!

Er was geen weg terug. Mijn telefoontjes naar bevriende artsen die het tegendeel konden bewijzen mochten niet baten. De crisisdienst beoordeelde mij ook als manisch, zonder dat ze met mij spraken. Ze stelden de vragen aan mijn behandelend psychiater en niet aan mij. Een bizarre situatie. Met mijn autosleutels nog in mijn hand werd ik per ambulance onder dwang afgevoerd, weer naar dat verschrikkelijke oord. De verklaringen van de thuishulp over enorme aankopen in de supermarkt en de hoogoplopende discussies met mijn man hadden ervoor gezorgd dat ik de belofte aan mijn kinderen moest breken. Ik zou voorlopig niet thuis komen en een Rechterlijke Machtiging werd aangevraagd. Ik denk dat ik me nog nooit zo eenzaam en hopeloos heb gevoeld. De eerste tekenen van de meest ernstige depressie in mijn leven dienden zich aan…..

4 reacties op “7. Writers Block

  1. Lieve Antje, Ik begrijp heel goed dat dit moeilijk was om op te schrijven. Wat een afschuwelijke ervaring. Dwang en drang in de psychiatrie moeten echt gauw tot het verleden behoren. Ik hoor dat je gauw weer een column plaatst.
    Marieke

  2. LIEVE ANTJE,

    WEDEROM EEN TREFFEND GOED GESCHREVEN STUK, WEDEROM STOF TOT NADENKEN, WEDEROM TRANEN EN KIPPENVEL, WEDEROM BEWONDERING VOOR JE OPEN-EN EERLIJKHEID, WEDEROM HET ME PROBEREN IN TE LEVEN IN HET VERDRIET DAT JIJ HEBT GELEDEN, WEDEROM EEN BEETJE NEERSLACHTIG, WEDEROM EEN MOMENTJE VAN HERBELEVING VAN DIE TIJD, WEDEROM….

    IETS WAT JE MISSCHIEN ZO GRAAG ZOU WILLEN AFSLUITEN, MAAR WAT NIET GEHEEL AF TE SLUITEN IS, IETS WAT JE ALTIJD MEE ZULT DRAGEN, IETS WAT ERGENS EEN PLAATS HEEFT GEKREGEN, IETS WAAR JE ANDEREN ONTZETTEND BEHULPZAAM MEE KUNT ZIJN, IETS WAT BIJ HET/JE LEVEN HOORT, IETS WAAR MEN TOTAAL GEEN WEET VAN HEEFT, IETS WAT HEET VERDRIET, IETS WAT HEET STERK, IETS WAT HEET OVERWINNEN, IETS……

    TROTS, TROTS, TROTS…!!!

    LFS JET XXX

    PS: KON IK MAAR ZO GOED VERWOORDEN/SCHRIJVEN (ZOALS JIJ) WAT IK VOEL/VIND ALS IK JE VERHALEN LEES. HELAAS MIJN SCHRIJFKUNSTEN ZIJN NIET ZO GOED…..

    1. Lieve Jet,
      Dank je wel voor je reactie, ben ik heel blij mee. Ook voor naast betrokkenen is het een hele moeilijke tijd geweest en daar komt later op mijn website aandacht voor. Voor nu: dank voor je medeleven en je mooie complimenten!
      Liefs, Antje

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *