ANTONIE

Onlangs werd de indrukwekkende film over Antonie Kamerling uitgezonden ter gelegenheid van het 25 jarig bestaan van Goede Tijden Slechte Tijden. Weer zo’n juweeltje van regisseur Coen Verbraak. Prachtig gefilmd, openhartige interviews en de kijker achterlatend met de vraag: had de dood van Antonie Kamerling voorkomen kunnen worden? Onvoorstelbaar knap van de familie en vrienden dat zij zich zo kwetsbaar durfden op te stellen. De film laat zien dat het heel gecompliceerd is om erachter te komen dat iemand een bipolaire stoornis heeft. Je ziet de zoektocht van Antonie, maar ook de zoektocht van de familie. Hoe kunnen wij hem helpen, wat is er aan de hand?

Na de film werd er onder leiding van Humberto Tan nagepraat bij RTL Late Night door het zusje van Antonie, door Coen Verbraak en door een ten tonele verschenen psychiater. Aan het slot van dat gesprek werd geconcludeerd dat het zo jammer is geweest dat Antonie niet in handen is gevallen van de reguliere psychiatrie. De indruk werd gewekt dat hij eenvoudig met een pilletje geholpen had kunnen worden.

En daar ligt de grote valkuil waar iedereen instapt, ook iedereen in de studio van RTL Late Night. Instemmend knikte iedereen de psychiater toe terwijl hij als geen ander had moeten weten dat het zo helemaal niet werkt. Als je als patiënt met een bipolaire stoornis terecht komt in de reguliere psychiatrie word je, als je een gevaar bent voor jezelf of voor een ander, eerst gedwongen opgenomen op een Crisis Opvang Afdeling. Je wordt beroofd van je vrijheid en achter slot en grendel gezet. Daar krijg je medicatie voorgeschoteld zonder dat jezelf snapt waarvoor precies. Voordat je verlost bent van je IBS (In Bewaring Stelling) of RM (Rechterlijke Machtiging) ben je 3 weken tot 6 maanden verder. Hoe zou dat voor Antonie geweest zijn? Opgenomen te midden van allerlei andere mensen met uiteenlopende ziektebeelden, van alcohol- en drugsverslaving tot schizofrenie. En door God en iedereen verlaten.

Stel nou dat Antonie binnen was gebracht op de Crisis Opvang Afdeling met een zware depressie met suïcide neigingen. Dan was de kans groot geweest dat hij was behandeld met een anti-depressivum. Mensen die manisch depressief zijn hebben een grote kans om manisch te worden als ze een anti-depressivum gebruiken. En door die manie kans op volledige ontwrichting van hun hele bestaan. Bij bipolairen moet nl. tegelijkertijd een middel als Lithium worden voorgeschreven, dat dient als stemmingsstabilisator. Bekend is dat partners en familieleden de manie vaak heftiger en moeilijker vinden dan de depressie omdat bij een manie iemand ongeremd is en vaak niet voor rede vatbaar. De hersenziekte zorgt ervoor dat de patiënt niet in staat is naar zichzelf te kijken omdat de ziekte direct ingrijpt op zijn gedachten.

Daarnaast is het bij het gebruik van anti-depressiva bekend dat de klachten de eerste weken kunnen toenemen. Er is dan dus intensieve zorg – bewaking – nodig voor iemand met suïcidale klachten. En kan die zorg geboden worden op een gesloten afdeling? Nee, helaas niet. Er zijn altijd ontsnappings-mogelijkheden tijdens wandel kwartiertjes én er zijn voorbeelden bekend van mensen die op de gesloten afdeling suïcide plegen. Een isoleercel is de enige – bijna – garantie. Maar dit middel is zo ingrijpend dat het gelukkig niet meer vaak wordt ingezet.

Dus ook in de reguliere psychiatrie is het een grote zoektocht. Wat is er aan de hand, welke medicijnen passen het best bij iemand, hoe kan het leven van iemand zodanig ingericht worden dat de kans op disbalans en ontregeling het kleinst is, bij welke symptomen moet de omgeving hulp inschakelen etc. Met de diagnose bipolaire stemmingsstoornis heb je een levenslange ernstige ziekte onder de leden.

Het hierboven geschetste scenario heb ik zelf aan den lijve ondervonden, inclusief isoleercel. En inderdaad: ik kan het navertellen. Maar komt dat nou alleen maar doordat ik in handen ben gevallen van de reguliere psychiatrie? Het antwoord is nee. Het is een combinatie van factoren die ervoor hebben gezorgd dat ik het heb overleefd – tot nu toe. Voor mij is dat goede nachtrust, een geregeld bestaan, de juiste medicatie en goede behandelaars. Maar vooral acceptatie van de diagnose. Daarnaast heb ik een beschermengel gehad. Die had Antonie ook maar zijn beschermengel had net even een dagje vrij voor een consult bij de psychiater.

Het is veel te kort door de bocht om te denken dat de reguliere psychiatrie uitkomst had geboden voor Antonie Kamerling. Het duurt vaak jaren en jaren voordat de persoon zelf, de familie en de omgeving begrijpt wat er aan de hand is. Dat werd ook zo prachtig zichtbaar in de film van Coen Verbraak. Het scenario voor de volgende film van Coen ligt wat mij betreft klaar. Kijken in de ziel van mensen met een bipolaire stemmingsstoornis, heet die film. Dat zou voor de 1,5% van de Nederlandse bevolking die aan deze ziekte lijdt enorm bijdragen aan het begrip voor deze ziekte. Coen waar wacht je nog op?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *