MARIAN ZURHAAR

In EenVandaag van 7 november jl. was een interview te zien met Marian Zurhaar.

Marian Zurhaar verloor binnen enkele jaren tijd twee van haar kinderen. Ze waren allebei manisch depressief en pleegden zelfmoord.

Dochter Myriam klopte voor haar dood in hoge psychische nood aan bij de crisisdienst van GGZ Centraal in Hilversum, maar werd weggestuurd. Naar haar zelfmoordplannen was niet uitgebreid gevraagd.

Marian Zurhaar sleept de behandelaren van Myriam  voor het tuchtcollege. Volgens haar had de dood van zowel Myriam als zoon Ben voorkomen kunnen worden. Ook zijn behandelaren moeten zich verantwoorden. Ben werd volgens Zurhaar door GGZ Centraal verkeerd gediagnosticeerd en kreeg te laat de juiste medicatie. Hij raakte steeds depressiever en werd elders opgenomen. Uiteindelijk liep Ben daar weg, nam gif in en stierf. In EenVandaag vertelde Marian Zurhaar haar aangrijpende verhaal.

Natuurlijk was ik direct geraakt dcor het verhaal van Marian en omdat ik de mogelijkheid had naar Amsterdam te gaan besloot ik haar te gaan steunen tijdens de zitting van het Medisch Tuchtcollege. Zelden in mijn leven heb ik zo’n indrukwekkende middag meegemaakt.

Marian was alleen, zonder advocaat. Rustig maar zeer gedecideerd beantwoordde zij alle vragen en door haar innerlijke kracht wist zij haar emoties te controleren. Terwijl je weet dat zij het eigenlijk zou willen uitschreeuwen van woede en verdriet. Twee kinderen dood, wat een onvoorstelbaar horror verhaal.

Het Tuchtcollege voelde de behandelaars aan de tand. Drie psychiaters en een Sociaal Psychiatrisch Verpleegkundige. De teneur van de beantwoording was dat zij hadden gehandeld volgens protocol en dat hen niets aan te rekenen viel.

Maar zo zit het natuurlijk niet. De behandelaars hebben een inschattingsfout gemaakt t.a.v. de mate van suïcidaliteit van Myriam en Ben. Sterker nog, ze hebben totaal onderschat hoe ernstig beide kinderen er aan toe waren en hebben nagelaten de suicidaliteit goed uit te vragen. En dat terwijl Myriam zichzelf had kaal geschoren en had beschadigd  in haar gezicht.

Wat een drama. En waarom is het zo moeilijk voor behandelaars fouten toe te geven?  Gaat het om de aansprakelijkheidskwestie, dus om geld?  Is men er bang voor om op non-actief te worden gesteld en het vak niet meer te mogen uitoefenen? Die angst is gegrond met als gevolg dat er in de medische beroepsgroep een taboe rust op het toegeven van gemaakte fouten. En angst is een slechte raadgever. In mijn ogen zou het veel krachtiger zijn om toe te geven dat er fouten zijn gemaakt en te komen met een plan van aanpak om in de toekomst deze fouten te voorkomen.

En zo’n plan van aanpak bestaat. Een autoriteit op het terrein van suïcidepreventie is Ad Kerkhof, hoogleraar aan de VUMC in Amsterdam. Hij ontwikkelde samen met gerespecteerde collega’s een nieuwe multidisciplinaire richtlijn voor de behandeling van suïcidaliteit. Daaraan gekoppeld ontwikkelde hij de zogeheten PITStop training (Professionals in Training Stop Suicides). Een training die zeer goed in elkaar zit, met gedegen vragenlijsten en goede rollenspellen. Voor alle GGZ Instellingen in Nederland zou deze Training verplicht moeten zijn. Door gebrek aan geld of doordat instellingen de noodzaak er niet van inzien, wordt deze training nog lang niet door alle instellingen gefaciliteerd. Een gemiste kans.

Ik denk dat de PITStop training een goede stap voorwaarts is in suicidepreventie samen met 113Online. Wat ontbreekt is echter de visie dat er binnen iedere GGZ instelling een suïcidespecialist aanwezig moet zijn. Dat kan een psychiater zijn met als superspecialisatie suïcidaliteit. Als oncoloog behandel je ook niet alle vormen van kanker maar verwijs je door naar collega’s die superspecialist zijn. Deze suïcidespecialist zou samen met een ervaringsdeskundige betrokken moeten worden bij gesprekken met cliënten over suïcidaliteit. Want wie kan er beter praten over zelfmoordplannen dan de zelfmoordenaar die het heeft overleefd?

De ervaringsdeskumdige heeft de juiste tools in handen en daar zouden GGZ instellingen hun voordeel mee moeten doen.

Voor Marian Zurhaar zit er niks anders op dan de uitspraak van het Tuchtcollege af te wachten. En in de tussentijd proberen door te leven. Haar missie is om het systeem binnen de psychiatrische instellingen te veranderen. Opdat Myriam en Ben niet voor niets hebben geleefd.  Door de handreikingen uit de Chi Neng Qigong bewegingsleer lukt het haar in alle situaties haar rust en kalmte te bewaren. En dat heeft ze laten zien in Amsterdam: wat een kei is zij !

Zie ook: Interview EenVandaag:

Een reactie op “MARIAN ZURHAAR

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *