3. ZWART

Toen mijn depressie zich aankondigde waren de goedbedoelde adviezen niet van de lucht. “Je neemt ook altijd veel te veel hooi op je vork, ga er lekker een weekje tussenuit, maak iedere dag een strandwandeling, ga een dagje naar de spa” etc etc. Welwillend hoorde ik alle adviezen aan, mij ook niet realiserend dat de depressie mij uiteindelijk volledig vleugellam zou maken. Wel werd de wereld om mij heen steeds grijzer en donkerder. Op het dieptepunt zat ik wekenlang in m’n eentje in een donkere bioscoopzaal zonder te weten waar de uitgang is.

Dat is voor mij depressie : wekenlang in een donkere bioscoopzaal zitten zonder te weten waar de uitgang is. Je staat aan de zijlijn en bent toeschouwer van het leven geworden. Letterlijk….. ik zag mijn kinderen wel maar kon geen contact maken. Ik keek toe. En zo konden anderen geen contact met mij maken. Dat maakte vooral mijn man radeloos. Ik nam niets in me op en sleepte me door de dag. Ik werd altijd verkrampt wakker, met een verschrikkelijk stress-gevoel, wist niet wat ik aan moest trekken en zat doodziek aan het ontbijt. Ik kon mijn kinderen niet meer van school ophalen omdat ik de overdaad van prikkels op zo’n schoolplein niet aan kon. De krant lezen of televisie kijken was onmogelijk. En eten kon ik al helemaal niet. De kilo’s vlogen er af. “Staat je goed”, zei een vriendin, “houden zo”. Daarnaast ben ik altijd bruin dus niemand kon aan mij zien hoe ziek ik was. Integendeel. Men vond dat ik er waanzinnig goed uit zag.

Met veel hulp en thuiszorg werd een opname voorkomen, hoewel ik ook toen suïcidale gedachten had en een opname misschien veiliger was geweest.. Ik werd doorverwezen naar de psychiater. Hij schreef me Xeroxat voor. Daar knapte ik heel snel van op en binnen enkele weken voelde ik me weer goed, té goed…..

Ik ben er op m’n 40e dus achter gekomen dat ik aanleg heb voor manieën. Dat was een bittere pil. Ik ben wel een gek, energiek mens, maar ik ben in m’n hele leven nog nooit manisch geweest. Door de Xeroxat uitgelokt: ik ben er te lang mee doorgegaan en er te plotseling mee gestopt. Bijna heb ik mijn hele bestaan onderuit gehaald. Dat is door een gedwongen opname voorkomen. Wat volgde was een verschrikkelijke periode op de Crisis Opvang Afdeling en na mijn euforie belandde ik opnieuw in de ergste depressie die ik ooit heb gehad.

Een fijne ziekte is het niet, zo’n bipolaire stoornis. Dat werd ook pijnlijk duidelijk in de prachtige film over Antonie Kamerling, gemaakt door Coen Verbraak. De film heeft me enorm geraakt. Ik heb op tijd de juiste medicatie gekregen, hoewel dat niet zonder slag of stoot is gegaan. Gedwongen worden opgenomen in de reguliere (psychiatrische) gezondheidszorg was voor Antonie waarschijnlijk dramatisch geweest. Dat is nl. voor iedereen dramatisch. Daar zou de vervolgfilm van Coen Verbraak over moeten gaan. Wat gebeurt er in de Crisis Opvang, hoe is de sfeer daar, wat betekent een juridische maatregel, kan je medicatie weigeren, hoe is het om in een isoleercel terecht te komen en hoe gaat dat in zijn werk, hoe is dat voor je omgeving etc etc. De échte film over psychiatrie is nog niet gemaakt wat mij betreft. Ik zie het hele scenario al voor me, dus Coen waar wacht je nog op?

Een reactie op “3. ZWART

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *